Word geen eenzaam puzzelstukje

Body: 

Deelname aan een onderwijsprogramma in Rome zorgde ervoor dat Thomas Visser compleet uit zijn vertrouwde geneeskunde-bubbel werd geslingerd. Hij pleit ervoor dat elke student een kijkje neemt buiten het eigen vakgebied.

De universiteit biedt, zoals de naam al zegt, een breed scala aan studies. De studenten worden opgeleid tot specialisten in hun eigen vakgebied. Door de variatie in studies kunnen individuele talenten maximaal benut worden. Iedereen is een stukje van de puzzel.

Maar voor een geslaagde puzzel is het noodzakelijk dat de verschillende stukjes goed in elkaar passen. Contact met allerlei mensen uit verschillende vakgebieden is niet te vermijden in je baan later. Wanneer je niet gewend bent om interdisciplinair te denken, kan dit een goede samenwerking in de weg zitten.

Zelf studeer ik met veel plezier geneeskunde. Mijn studie verloopt volgens een vaststaand curriculum en dit bevalt me goed. In alle rust kan ik mij voorbereiden op mijn toekomstige beroep als arts. Maar naast mijn studie heb ik ook grote interesse in filosofie en levensbeschouwing. Daarom meldde ik me aan voor het Thomas More beurzenprogramma. Als onderdeel hiervan krijg ik in 2018 aanvullend onderwijs op het gebied van toegepaste ethiek in de vorm van ‘huiskamercolleges’ door wetenschappers uit het internationale netwerk van het beurzenprogramma. Binnen dit programma ondernam ik een reis naar Rome.

Plotsklaps werd ik uit mijn vertrouwde bubbel geslingerd. De steriele gangen van het UMC maakten plaats voor de pompeuze zuilen van de Sint-Pieter. Ik dronk wijntjes met theologen en filosofen, mensen met een andere kijk op zaken dan die ik in mijn omgeving gewend ben.  Opeens hoorde ik mijzelf discussiëren over de betekenis van de dialoog. Wat ik aantrof, ging mijn geneeskunde-petje te boven. Tijdens mijn studie lijkt multiple choice soms het codewoord. Er is één goed antwoord. Nu stond alles op drijfzand.

Een voorbeeld is een discussie over abortus die gevoerd werd met de onderwijssecretaris van het Vaticaan. De uiterste “leeftijd” waarop een foetus geaborteerd kan worden is nu 24 weken. Een foetus kan dan buiten de moeder overleven. Dit leek mij een logische grens. Maar waarom is zelfstandig overleven het criterium? Volgens dezelfde redenatie, stelde de onderwijssecretaris, is een foetus zonder medische zorg pas later levensvatbaar. Hij zou dan ook later in de zwangerschap geaborteerd mogen worden. Waarom is de grens voor abortus niet afhankelijk van het besef van pijn, of de aanwezigheid van hersenactiviteit? Ik moest erkennen dat ik het niet geheel met de secretaris oneens kon zijn.

Het beurzenprogramma deed mij inzien dat ook bij medische beslissingen context erg belangrijk is. Een arts heeft kennis nodig die buiten zijn geneeskundige specialisatie valt. Hetzelfde geldt natuurlijk voor andere vakgebieden. De afzonderlijke puzzelstukjes hebben pas betekenis als ze in elkaar passen. Dit onderstreept het belang van interdisciplinaire programma’s. Vanuit de UU zijn er dan ook verschillende initiatieven ter bevordering van interdisciplinair onderwijs. Ik kan iedereen aanraden hieraan mee te doen. Een kijkje buiten je eigen studie is een goede voorbereiding op je latere beroepsleven. Het voorkomt bovendien dat je als eenzaam puzzelstukje onder het tapijt belandt.

Facebook Twitter Whatsapp Mail